ترقی انسان نے بڑی کیتی اک فکرے بقاء نہ کری سکیا

زندگی خاطر فناء برباد کیتی اگے لطفاں دے چائی نہ سری سکیا

تردا رہیا اے ڈوبے ڈبو کے تے ڈوبے تار کے کدے نہ تری سکیا

آخر کاش وچ مر گیا راکؔھ سائیاں جیسے مرنا سی ویسے نہ مری سکیا

سودے دلاں دے ہن انمول نہیں رے ٹکے ٹکے توں بکناں شروع ہوئی گے

دل نے سمجھے سن جہڑے اعتبار قابل او ہی قدم اج لکھناں شروع ہوئی گے

شاید آ گیا وقت آخیر سب دا حال کھل کے دکھناں شروع ہوئی گے

مٹی پا کے راکؔھ ایمان اتے لوکی ہور کجھ سکھناں شروع ہوئی گے

سستا سی جہڑا ہر چیز کولوں اج دی یاری توں ہو گیا پہو مہنگا

ہوے مخلص تے اک ہی یار کافی بےفیض انساناں دا تھہو مہنگا

کدھر گئے او جھڑکاں سہن والے اج کل ہو گیا کرناں رو مہنگا

جسدی قیمت نہیں راکؔھ جہان اندر مینوں ملدا نہیں بندہ کوئی او مہنگا

میری موت دا او ہی ارمان کرسن جہناں نال میں نیکی کوئی کیتی ہوسی

کئی شکر گزراسن جان چھٹی رت جہناں غریباں نی پیتی ہوسی

میری پاکی سبب ہے بہشتاں دا موجب دوزخ دا دل دی پلیتی ہوسی

بیڑی ڈوباں یا تاراں میں راکؔھ اپنی پاساں او ہی انجام جو نیتی ہوسی