تیرے راز نوں کوئی نئیں پاسکدا توں تے پل وچ نقشہ بدلا دیناں ایں

رنگ روپ نہ شکل حسین تکیں بے رنگیاں نوں رنگ چڑھا دیناں ایں

اک نوں جمدیاں سپرد آب کرکے کوہ طور تے جلوہ دکھا دیناں ایں

کرکے قبول قربانی خلیلؑ والی دنبہ چھری دے ہیٹھ رکھا دیناں ایں

تختاں والڑے کوچے بازار پھیریں تے بردیاں نوں تخت بٹھا دیناں ایں

اک ترسدے رہے تیرے ویکھنے نوں اک نوں عرش دیاں سیراں کرادیناں ایں

کریں کرم نئیں دیر مہتاؔب لگدی وچھڑے مدت نیں پل وچ ملا دیناں ایں

جس دے چرچے سن بلندیاں تے آج اوہ نائب رحمان دا کدھر گیا

اشرف المخلوق ملیا سی مقام جسنوں ابوالبشر اوہ انسان دا کدھر گیا

پتلا خاک دا در مکنون جو سی اج اوہ مل مہرجان دا کدھر گیا

ساری مخلوق اج نفرت مہتاؔب کردی شرف آدم دی شان دا کدھر گیا

جسدا استاد آپ رب قدوس بنیا آج اوہ طالب علم دو جہان دا کدھر گیا

ابن آدم اج گر گیا پستیاں وچ اج رتبہ اس سلطان دا کدھر گیا

اٹھاراں ہزار وچ جس مقام پایا فلسفہ اس دی شان دا کدھر گیا

ساری کائنات تھیں افضل مہتاؔب کہندا اج اوہ رعب انسان دا کدھر گیا

خلیفۃ الارض رب بنایا جس نوں اج اوہ راہی اس جہاں دا کدھر گیا

عالم ناسوت ہے اک قید خانہ دسے کون اسیر اس زندان دا کدھر گیا

آیا لاسوت تھیں جہڑا مہمان بن کے آخر اوہ مہمان میزبان دا کدھر گیا

چند روز رہ کے مہتاب سائیاں پتہ چلیا نئیں انسان دا کدھر گیا