مالکا سارے جہان دیا اپنے ذکر سنگ دلدا علاج رکھیں

دے کے دولت اخلاص ایمان والی خوش طبع رکھیں خوش مزاج رکھیں

حرف میری خودداری تے نہ آوے کسے غیر دا نائیں محتاج رکھیں

چند روزہ اس جگؔر دی زندگی توں حسد لالچ دا دور سماج رکھیں

ڈھونڈدی کسے دے نقش رہندی گردش فلک اتے مہر و ماہ دی اے

غم زدہ اے دل فگار بلبل طالب کسے وفا دے راہ دی اے

جہتے لٹن محبوب غنیم بن کے حاجت رہندی نہ اتھے گواہ دی اے

جگؔر چڑھی عروج دے بام اتھے جو اسیر اس قاتل نگاہ دی اے

دامن اخلاق دا چھوڑیاں نہ کیوں جے اسے وچ ہے بھلائی تیری

اسے وچ پوشیدہ نیں راز سارے اسے وچ اے شان وڈیائی تیری

کدی اسدے حصار تھیں نکلیاں نہ ورنہ جاسی بے سود دوہائی تیری

اسدے فضل تے کرم دے نال جگؔر روز محشر ہو جاسی رہائی تیری

تدبیراں تمام ناکام ہوئیاں اے پر بدل نہ ازلی تقدیر سکی

اے سی راز کوئی سینہ پرسوز اندر ہو ادا نہ جسدی تفسیر سکی

میں مریض اس دارالفناہ اندر درد دل دی نہ مل اکسیر سکی

جگؔر لکھاں اوراق سیاہ کیتے نہ روداد ہستی ہو تحریر سکی

ذوق و شوق جو شعراں دا رکھدے نیں کردے انہاں نوں میرے سلام نغمے

اہل دلاں نوں مست الست کر دے بھر بھر دے کے عقیدت دے جام نغمے

کر دے دلاں تھیں نفرت دی اگ ٹھنڈی دے کے درس محبت پیغام نغمے

جگؔر دل نوں ملدی تسکین رہندی لکھدا رہندا آں تاں صبح و شام نغمے

قول و فعل وچ تیرے یکسوئی ہووے اکو جئی ہووے باطن ظاہر دی گل

ہرگز ملدی غلیظ دے نال نئیں ہوندی سچی تے کھری اے طاہر دی گل

قدم قدم اتے دیندی کم رہندی دسی ہوئی کسے کامل ماہر دی گل

جگؔر سخن شناساں توں پچھ بے شک بناں حکمت دے ہوندی نہیں شاعر دی گل