ایویں پُھلاں نوں پان دا شوق کرنائیں ہسدے چمن نے خار تک پہنچ تے سہی

توں تے اچرے بربادی دا ناں سنئیا کسے اجڑے دیار تک پہنچ تے سہی

جہڑی راکھ کر دیندی وجود بجلی اس اندر نی تار تک پہنچ تے سہی

زاریؔ سانوں گران دا بعد سوچی پہلے ساڑے معیار تک پہنچ تے سہی

تینوں قاتل نہ آکھاں تے کہہ آکھاں جدوں سامنے آنائیں تے جان کڈنائیں

پولا پالا تے نازک مصوم بن کے نخرے نال بلانائیں تے جان کڈنائیں

صدقے جاواں میں تیری ادا اتوں جاتی مار شرمانائیں تے جان کڈنائیں

قاتل اکھ وچ کاجل نی دھار قاتل زاریؔ جدوں وی بانائیں تے جان کڈھنائیں

جان والے دے پچھے کوئی دل کولوں کیویں دکھاں وچ چور پردیسی ہوندے

کئی سال بیچارے نہ آن نظری چلیا اکھاں دا نور پردیسی ہوندے

پتھر دل تے رکھ کے گھروں نکلن بےبس ضرور پردیسی ہوندے

زاریؔ خیری نال رکھیا یا مولا جیڑے وطن تھی دور پردیسی ہوندے

راتی اک سپنا عجیب تکیا ماہی آنا شرمانا تے چلا جانا

میرے بہناں سرہانے نے کول آکے فیر رجی روانا تے چلا جانا

او ہی ناز انداز پرانے اس نے اکھاں اکھاں وچ بانا تے چلا جانا

ستے زخماں نوں زاریؔ جگا کے تے اتے نمک چھڑکانا تے چلا جانا

مان سی جناں نی دوستی تے وقت مشکل ہتھ میرا او چھوڑی تے گے

توڑے وعدے وفاواں دے نویں گل نئیں دکھ لگا دل میرا او توڑی تے گے

نئیں سی پتہ پیار دے نئیں قابل ساری کیتی کرتی او روڑی تے گے

زاریؔ میریاں امیداں تے پھیر پانی نال رشتہ رقیبا او جوڑی تے گے

سدا جوانی نہ مال دولت رنگ روپ نکھار نئے سدا رہنے

صدقہ حسن دا روز اتاریا کر اے موسم بہار نئے سدا رہنے

نشے خون تے جزبے جنون والے اندر اکھاں خمار نئے سدا رہنے

ٹٹ جاندے مل جاندے وچ خاک زاریؔ چہلیا پتلے تیار نئے سدا رہنے