آئینہ شخصیت دا گفتگو اے اپنی سخن طرازی پہچان دَسے

سبھے فکر تخیل تے فہم غیبی ہلدی منہ دے اندر زبان دسے

رُخِ مُول جو اپنے ارادیاں دا کر کے سامنے اپنا بیان دسے

سیرت صورت تے اپنے کردار اختؔر اپنی عادتاں آپ انسان دسے

اوہ ہی مالک ہے کل خزانیاں دا جس نوں چاہے اوہ جتنا عطاء کر دے

اسدی مرضی ہے شاہواں نوں کرے منگتا بھانویں منگتیاں نوں بادشاہ کر دے

اوہدی مرضی اوہ اُڈدیاں کرے قیدی اوہدی مرضی اوہ قیدی رہا کر دے

مرضی نال اختؔر بولے شجر وچوں نخل طور نوں جلوہ نماہ کر دے

شوق دی لہر مخمور اتنی بار بار دروازہ کھڑکا رہی سی

شوخ جذبہ سی جام شہود خاطر بے قراریاں وچ نغمے گا رہی سی

ہے سی طلب مقام دی چوٹیاں تے تاں ہی چاہتاں دے بحر وکھا رہی سی

اختؔر صدفاں دے گُہراں نوں لشک دینڑے اڑیاں کر کر یار منا رہی سی

ہوے ٹہنی جو خالی پریم کولوں نہ اوہ پُھل جوگی نہ اوہ خار جوگی

لبھے پُھل تے سمجھو وصال ہویا چُھبے خار تے رہوے نہ ہار جوگی

گل وچ ہار پہہ جاون تے ہار لبھے لبھن ہار اس نوں جہیڑی پار جوگی

کھا کے ہار جو بدلے نہ رُخ اخؔتر اوہ ہوندی اے مالک دے کہار جوگی

پُر امید رُخ تاکنا چھوڑ بیٹھا نا امیدی نے چشمِ بہار کھچ لئی

شائد میرے تکلف نے حد توڑی تاں ہی خُلق دے اوہنے دستار کھچ لئی

میرا شوق یا دھرم دا فلک بنیا تک کے شوخیاں لہر دیدار کھچ لئی

کسے غیر کوئی چلی یا چال اختؔر سُرعتِ درمیاں دلاں دیوار کھچ لئی

صبر وچ گزری حیات میری نہ علاج بچیا نہ شفا رہ گئی

مدت ہوئی نہ اکھیاں وچ پایا ہنڑں تے یاد نہ کوئی ادا رہ گئی

نہ کوئی تحفہ محبوب نوں دے سکیا ہجر وچ بس ہکو وفا رہ گئی

جتھے رہویں شالا رہویں خوش اختؔر میرے کول بس ایہو دعا رہ گئی