مدح حق دی حق اداء کرن لئی ربا ذہن اے میرا وسیع کر دے

رکھاں قلم عُقاب دے پراں اُتے دانش منداں نال میری تشبیح کر دے

میرے ذوقِ سلیم دا بھرم رکھ کے علم و ادب تخیل رفیع کردے

صاؔرم گوہرِ نایاب عطاء کر کے میرے ادب دا صدف فصیح کردے

تیرا حُسن و جمال کمال ایسا دِسے وچ حدیث و قرآن صورت

حُسنِ یوسف زلیخا نوں چھوڑ پِچھے واہ سبحان اے تیری سبحان صورت

صورت شمس والیل ضحیٰ تک کے شمس و قمر وی اپنی جھکان صورت

لفظاں نال نہیں صاؔرم بیان ہوندی شہنشاہِ لولاکِ سلطان صورت

اپنا اپنا ہے ذوق افکار اپنے جانڑ سکے نہ حال کوئی اندراں دا

دنیا داراں دا گھوڑا میدان ناپے جُرت ناپدی جوش قلندراں دا

نکلے فکر لکھاری دے مغز وچوں جہیڑی پھوڑدی سر سکندراں دا

اللہ والیاں دی وکھری گل صاؔرم اندروں کِھچ لیندا جوہر مندراں دا

سانبھ کیوں رکھیاں نے ویچ دیو زنگ آلود شمشیراں نوں کی کرناں

جہیڑے نکل نہیں سکدے کمان وچوں ایسے ناقص فئیر تیراں نوں کی کرناں

قول و فعل اقرار نہ پاسبانی پسِ پُشت تصویراں نوں کی کرناں

کوڈی مُل تے صاؔرم جو بِک جاندے ایسے مُردہ ضمیراں نوں کی کرناں

پھس کے چشمِ فسوں دیاں جلویاں وچ لھبدے عمر بھر سوز و گداز ہی رہے

ذوق شوق وچ رستے بُھلا بیٹھے بالا سمجھ توں دعوے اعجاز ہی رہے

ٹکراں مارن تخیل کناریاں نوں سوچ و فکر وی کردے پرواز ہی رہے

تک کے سبز وچ خزاں دا برص صاؔرم آکھن اساں بُرہاناں توں باز ہی رہے

مولا عمرؓ نوں لے آ فئیر واپس کیوں جے عدل بیوپاراں دی نذر ہو گئے

تخت و تاج تے حوس دی بادشاہی کدھرے حاکم غداراں دی نذر ہو گئے

فاقے کشی وچ مریا غریب راتی اُدھر بکرے درباراں دی نذر ہو گئے

نفسا نفسی دا صاؔرم برپا عالم اج دے مُلاں فنکاراں دی نذر ہو گئے