فرش دی زینت وجود اُس دا عرش ناز گاہ جس دے خرام دی اے

جس دی آل سرچشمہ طہارتاں دا عظمت جگ تے جس دے خدام دی اے

والضحی دے مکھڑے دی شان وللہدایہ طلعتِ ماہِ تمام دی اے

سالکؔ ختمِ رسالت دے باب اُتے ثبت مہر محمد دے نام دی اے

کچھدی یاد مدینے دی تاں شاہد کسہ تھاں نہیں ٹِکدے قدم میرے

دامنِ رحمت دے جِتھے سمیٹ لینے حسرت یاس میری رنج و غم میرے

میں گدا ہاں محمد ﷺ دا یاد رکھنا کسہ شاہ تھیں بخت نہیں کم میرے

سالکؔ میری بے بسی دی شان ویکھو چارہ ساز خود شاہِ اُمم میرے

کانیاں باہیا وا گَند جِتھے اُنہاں راہواں نی اَنّے صفاہی کرنے

اہیہ اُستادی شاگردی نہ دور ایسا لُولہے ٹُردیاں نی پیشواہی کرنے

کن ڈورے نے تبصرے تَھتھیاں نیں کوہڑے سُتھریاں نی مسیحاہی کرنے

سالکؔ جُوٹھ جے بولو تے واہ ہونی آخو سچ تے لوک لڑاہی کرنے

تاں کھاندیاں سوچاں نِت ذہن اندر اگ پھوکدی رگِ بیان میری

جگر سینے وچ آہواں کباب کیتا آتش گیر ہے جِس سیں زبان میری

سطر سطر انگار ہے حرف نامہ ہے بیاض گویا آتش دان میری

غم افزا ماحول دے وچ سالکؔ رہندی دوستو روز گزران میری

مصرع ملاحت دا اثر رکھدا مصرع تلخ نوا وی ہو سکدا اے

مصرع زہر جے آکھو نئیں کاٹ جس دی مصرع حکم شفا وی ہو سکدا اے

مصرع چبھ سکدا جتھے خار وانگوں مصرع گل رعنا وی ہو سکدا اے

سالکؔ مصرع علامت اے زندگی دی مصرع جان لیوا وی ہو سکدا اے

دستِ حیدر حمایت لئی مصطفی ﷺ دے مٹھی وچ لے کے ذوالفقار اٹھیا

او شجاعت حمیّت دے جوہر دسنے زور کفر دے کرنے بیکار اٹھیا

بیٹھی دھاک کرارؓ دے حملیاں دی باطل ویکھ کے راہِ فرار اٹھیا

سالکؔ ایس جہان توں حق شاہد منکرِ علیؓ دا ہو کے خوار اٹھیا